موریانه

هاه هاه هاه!

reyvanjo — Fri, 06 Nov 2009 11:42:18 GMT

دوم آپریل هزار و سیصد و چند بود که افتضاح بزرگی در شهر رخ داد

فکر می کنم

حادثه همان زمان ها فراموش شد

و فقط یک نفر باور نداشت که همه چیز تمام شده!

امروزهمین باورها موجب می شود که خماری بکشم

و کسی برای این حرف ها کف نمی زند

چی؟ چی؟

من فقط کمک خواستم

و می روم سراغ یکی دیگر

مجبور نیستی بخندی

چی؟

وقتی سکه در تنور است

به دیگران هم همین را می گویم

اما وقتی بر می گردم از خنده ترکیده اند

ولی مجبور نیستند بخندند. هه!

بگذار خاطره ای بگویم. هه! هه هه

از دوره ای که فراموش کرده ام

فراموش می شدم

مردی که به سفر رفته بود وقتی برگشت فقط گفت خسته ام و ما هم رفتیم پی کارمان

برگشتیم و دیدیم ازخنده ترکیده است

ناچار ام فرم استخدام نگهبانی را پر کنم از - هه! -

آن همه چیز که فراموش کرده ام

نه برای اینکه بخندم

نه که گریه کنم

فقط برای فراموش کردن شغل تازه هه هه هه

هه ... هه!

چی؟

تو گفتی چقدر پول لازم داری

قول می دهی که نخندی

البته مجبور هم نیستی

ولی توی تنور است

هه هه ...

نه! زیر پتوست!

هاه!

بیا توی جیب عموی دولتمند

توی لانه ی سیمرغ است

هاه هاه هاه هووووه!

دمپایی را بردار

پشه را بکش! پوفخزف ف هه هاه!

هاه هاه هاه هاه

reyvanjo — Wed, 26 Aug 2009 08:04:18 GMT

به دوستان ِ دوست داشتنی ای که

جور احمق های احمق ِ احمق را می کشند

و افسوس که شکنجه می شوند

از پاییز متنفرم

که بعد از زمستان می آید

از بهار که بعد از پاییز ...

و غذای مانده

که از تن ِ دوستان ات باقی ست

بر اساس یک سناریوی قدیمی

یا بی اساس از افکار فراموش شده

گوش کن ...

تو! کی هستی؟

آ خ من!

حمیدرضا تقی پور ام

حمیدرضا تقی پور

به تو فکر می کنم

به شرجی ساعاتی که دستها را لزج می کرد

در اهواز همیشه به روزهای سرد می اندیشم

به لحظه ای که گرمایش من از لزج

از تو بیاشامد

و پسرانی بیشتر

لزج

که همچون لحاف تو اند.

کی هستی تو!

من حمید رضا م

به نشاط صبح هایی که خامه و عسل می خوردیم

بند ِ انگشتی که می لیسیدیم

به دختر ات

زن ات که گوش تا گوش زیر پلک من است

به شکارگاهی که گورهای خرام می جهند

به ابدیت آینه فکر کن

که روزی می شکند

کی هستی تو!

منم!

منم من

نظرگاه آبله رویی که

که هیچ!

تنگ نظری سواران خسته

که استخوان ران پدرت را

با گور ِ دشت به کندن گرفتند

همان که شب پیش آش دلچسب ات بود

حالا

کو ...

هستی؟

حمیدرضا م

تقی پور! و

چند چیز استخوانی دیگر

سالها ست با سیلی سخت

دست ام را لمس می کنم

سخت

با حرکاتی که

صورت ام را حس می کنم

یک دم هم

به تو فکر نکنم

امان آی امان

reyvanjo — Wed, 12 Aug 2009 18:00:18 GMT

گرسنگی ام در شهر تمامی ندارد

و بهتر که شهر را فراموش کنم

حالا که از بد حادثه راهی از شهر شدم

بهتر که شهر را فراموش کرد

با آهنگ قدیمی ِ امان ...

محبوب من ای دوست

وه چه فرقی دارد با کارت پستالی که دیده بودم

آهنگ فراموشی اش

بهتر از گرسنگی همیشگی ست

(چه بدبختی عظیمی ست که نشود چند خط شعر را از بر خواند

همین طور بدبختی است نق نق مردی که جای پارک گیر نیاورده و با لهجه ای تازه فریاد می زند

مگر می شود این شعر را تمام کنم

عذاب می دهد مرا) آی

امان ای دوست

کجایی در بیراهه ی تاریک

با چراغی که از دور پیدا شوی

با چند قطعه فطیر

و به آرزوی شکم شهری ام پایان بدهی

می دانید!؟ بدبختی از همین چیزها ست که ندانی

در بیراهه در تاریکی و در حالت گرسنگی از غریبه ای چه بخواهی

چه نخواهی او با تو می شود

ومن همیشه به او شرک می ورزم. افسوس!

امان ای امان محبوب من ...

نکند دور خودم می چرخم

انگار آن وسط ها ایستاده ام

نکند ... نه نه دور خودم می چرخم

به خودم دست تکان می داد

و به خودم باز می گردم

درست وقتی که تمام گرسنگی ام

طرح کارت پستال را می ریزد

و سیستم عصبی ام حسابی به هم ریخته

به خود دهاتی ام که آیا بازهم گرسنه ام چه بگویم

چه نگویم باز به هم می رسیم

چه فرقی می کند؟

امان ای داد ای دوست

چه قدر از تو بی خبر بوده ام

و چه لاغر شده ای

و چه بیراهه ی نزدیکی

شاید پیشتر از من در راه شدی ...

ببین!

تکه ای فطیر داری ای دوست

آی محبوب من

امان آی امان

reyvanjo — Thu, 30 Jul 2009 17:11:18 GMT

حیران گم شدن دستی هستم

که لای موهای بلند رنگ می بازد

و مژگان چشمی که

بر گردن ام قافیه می بافد

هی سار

نام دیگر ات چیست

که کوه و چشمه را پرمایون می دهی

و گل های پراکنده در علف را

به نغمه ای جمع می کنی

هی هو

باد کو که از تن من

با مه ای گرم وزید

و موهای ماردی را

با دستی سرخ آشکار کرد

کاش سار

تن گل های موسمی را

به پیکر معشوقه می دوخت

تا به جرعه خونی که از فرق می گیرد

تندیس عشق را عمارت کند

نه آقا!

دخترک را ما می بریم

و تو را به عصا بسته

قاری شعر سکوت می کنیم.

خیر آقا

من و چوبدست رنگین ام

به هر طلوع مشکسار

چشمه را رو سپید می کنیم ...

لب خط

reyvanjo — Thu, 09 Jul 2009 18:21:18 GMT

ده سالم که شد هیچ

حرفی برای امروز نداشتم

ولی امروز حرف ده ها سال پیش را می زنم

لب خط راه می رفتم

تا ماست بقال را کیسه کنم

پدرم سواد نداشت که بگوید بچه مواظب باش! آب از سرت نگذرد

آخ ده سالم که بود ...

همیشه راه را به لب خط می کشاندم

و پاهایم همیشه خیس می شده

از لب خط

آن وقت ها شاعر نبودم

این هم جای شعر را نمی گیرد

تنگ نمی کند.

رفت و روبی ست

برای از یاد بردن ِ دردی که در پا دارم

از دست هایی که ماست ها را کیسه کرده و اکنون

و

اکنون

پدرم نیست که سواد بیاموزد

و نشانی شعر را از آب بگیرد

reyvanjo — Sat, 20 Jun 2009 17:03:18 GMT

هر مرد مالک اسلحه ای به نام من است

هر زن اسلحه ای به نام من دارد

هر انسان

دو اسلحه دارد:

من و معشوقه اش

reyvanjo — Sun, 14 Jun 2009 06:47:18 GMT

تهران

23 / 3 / 88

شاید هم ساعت ده شب است ...

می ترسند زباله ها را از خانه بیرون بگزارند ...

ممکن است آن را بسوزانند ...

هیچ فکر نمی کنند که – باید می دانستیم

اسم شب چیست ...

و موش ها چگونه تکثیر می شوند ...

...

طرح

reyvanjo — Wed, 10 Jun 2009 17:13:18 GMT

لابه لای همه حرف ها نامه ای به دستم رسید

زمان می لرزید و من ثابت ایستاده بودم

مسخره بود!

هر دو فراموش کردیم

پیچکی پیکرمان را پای نبست

مگر به حوصله ای مشکوک

لبخند می زنیم

reyvanjo — Tue, 05 May 2009 22:58:18 GMT

مادیون* ها مثلِ بچه های آفتاب پرستی هستند که از روزِ روز تا شبِ شب به کاکلی ها می خندند

مادیون ها بچه های خوبی هستند چون به آفتابی که از پشتِ سرِ کاکلی ها ...

مادیون ها چه قدر آفتاب را دوست دارند

مادیون ها بچه های کاری ای هستند که میخ در سم هایشان فرو نمی رود

آن ها عضلاتِ قوی و ران های هوس انگیزی دارند

کاکلی ها بسیار به آموزش بچه هایشان خرسندند

کلاه های نو به سر می کنند و مادیون ها را هِی آن ها را به آفتاب هدایت می کنند

بچه های خوبی هستند

کلاه به سر ها نه!

بچه هایی با عضلاتِ قوی هستند

بچه هایی با ران های هوس انگیز

با مادیون هایی دیگر که از راه می رسند

با کلاه هایی که از دُمشان می سازند

و آفتاب از روز می تابد تا شب که بمیرد

کاکلی ها همیشه پرهایشان از کلاه بیرون می زند

گاهی نیز چند پرِ قدیمی و ریخته نصیب کُره ها می شود

آفتاب سوخته ها خوشحالند

قسمتی از یک

حماسه

در دفترهایشان

نوشته شود و

پُر خاطره

به نظر بیایند که

اسب ها هم بال داشتند

هم یال

من که سر در نمی آورم

همیشه هم این طور نیست

و خودم شنیدم

مویه کره اسبی را

که از روزِ روز

تا خودِ یک شبی از

شب های همدان

یا شبی از

روزهای همدان

چند شب پیش

یک مادیونِ کوچک

به جرم حملِ یک پرِ تازه

در میانِ یال اش

بیدار بود

و از شبِ شب

تا خودِ روز یکسره

دباغی می شد

*مادیان

میراث

reyvanjo — Sun, 12 Apr 2009 13:02:18 GMT

جسمی خمیده در تاریکی به

جسمی خمیده از نزدیک - زشت

دور نمی شد ...

هَـرا ! مادرم بود

یادِ دوستِ قدیمی ای که گند اش بزند

کشتم شپشی را که به کاهدان بزند

مثل شبگزی که آمد

می رود

و تیز تر که بیاید

بر من توالت می کن

بر وتری که هنوز می جنبد

امشب برای دوستان و بستگان و سایر بازماندگان

یک ترفند تازه

با پوزه ای دراز دارم

هر چند هنوز معتقد ام جای کت روی شانه است

آویخته به انگشت

و مانع میراثی بزرگ همین شد

آها سیستان!

و آن سو افغانستان

افلاطون را

و هاله ای در اتاق را

با دوستی قدیمی کشف کردند

ما هنوز زنده بودیم و

به حلقه ای قسم و

همسری که به خواستگار آخری می خندید

تا که دیگران زیپ ها را بالا کشیدند

نیم خیز می شو

کاش سراغ پشه کش را

با یک قبضه دستِ پُر از زیر کـُت

که تلفن زنگ می زند

و خواستگارها می خندند

سایه کناری می رو

آژیری ممتد می نوازد و

دکتری تازه کار چشم هایم را بست.

بوم بوم بوم

هنوز زنده ام ...

و مادرم چه زشت

نه! خمیده

دور نمی شد

چه سرنوشتی بود

شبهایی که بچه های گروهان سوم

به جلو می رفتند ...

بوم! بوم!

پس بچه های گروهان چهارم بوم! بوم! بوم!

دیّــــــــــــــــوث!

سیستان که رستم ندارد

رستم که پا ندارد

رستم که دست ندارد

اصلن در زمانی که توران ندارد

کاهدان هم ندارد

ما همه سرباز تو ایم

خودی ها را نزن

خود ها شان را بزن ...

بزن!

بوم

بزن!

بوم بوم بوم

بزن

بوم!

بوم! بوم!

بوم!

بوم!

بوم!

بوم!

نامه هایی که از خواهر زنم می رسید و

بهترین التهابات همان بود

دکتر...