| تبليغات | X |
به: خسرو گلسرخی
تابیده همچون کرمی در پیله اش
تازیانه ها را از فرط یاد آوری
در پیش روی خود
همواره می بیند
به خود می پیچد
در پیله می میرد
/
خواب
تنها بازدید مرد با آرمان هایش
زن با خیال هایش
خواب; یک نصیحت تکراری
برای تو
برای من
برای مردک ابله,
زنک مریض با خیال هایش!
و خوابِ من
یک دیر آمده از راه
که نپرسیدم چرا می آیی..!؟
خواب, نام یک دوستم بود
... توده ی رنگ بود و مستی باد
شیهه ی اسب خاطره ها
لختی گلبرگ های باغچه
تمیزی بوی صبح
و
خواب یک صبح آمد
یک صبح نیامد
یک صبح نیامد
و دیگر نیامد.
یک صبح روییدم
یک صبح پژمردم
و سر آخر در لا به لای حادثه گندیدم
سنگ ها ناله می کردند
ولی مرد و زن در خواب
/
بوی شبنم به مشام می زد
دنیا صبح بود, برای آمدن
در باد زمزمه ای می وزید
از درخت حادثه پیله ای افتاد . . .
- مثل خواب نبود اما بعد -
نمی دانم چه شد
دوباره به پیله بر گشت
خواب هم یک روز از پیله بیرون آمد و برگشت
کرم در پیله مرده بود
خواب هم همان صبح مرد
در نا باوری و شگفت
همراه تابوت او
رویایش را می بردند و می شنیدم که جغدها می خوانند
می روم در پیله ای که خود ساختم اش
زمزمه های خواب که باد با خود می آورد
در گوشم می پیچید:
" من، هستم!
یاد روزهای رفته از من است
تو در پیله ام آرمیده ای
پروانه بیدار است
پرواز می خواهد"
فریاد می زنم:
در تمام لحظه ها
در تمام لحظه ها
یک فکر از پیله بیرون می خزد
صبح شیهه می کشد
۲۳ خرداد ۱۳۷۹
سال ها گذشت
تا عاقبت فهمیدم
شب, بهمن فام بود و بر من می نشست
سیمرغ کوه سرد آهسته می سوخت در پرانش
تا خورشید را صدا زند
شاید دوباره خوشه های نور را می دیدم
و افسوس
افسانه به واقعیت اکنون
تلخی به ارث دارد و بس.
وای از کسالت حالم
که سر از لای برف بیرون نمی آورم
و صد آه که از خجالت
سر از سجده بر نمی دارم
ای کاش می دانستم کجاست لازمه سر سختی
تا می آزمودم یگانه خود را
و نهیب می زدم صدای خود را...
باز هم از احتیاط, برانگیخته نشسته ام!
و سکوت را با تردید
و به استهزاء وقت می گذرانم
شکل انبوه حقیقت در مقابل
هم چون از بالا به پایین است
شاید لحظه ای یا ساعتی دیگر
سالها بگذرد و زنجیر بر نیارند از برش
هان بدان ای من
آن چه محکوم است سیلی تسلیم
و هر کجا ورطه و خالی از تکریم
سال ها می گذرد
من هنوز نفهمیدم که هر روز خیال می کنم که می دانم
همه اش خیال می کنم
همه اش هوس می کنم
مدام دست های عافیت را پر ز آفت می کنم
هر چه از این آشوب می گویم
زخم ها بیشتر سر باز می کنند و از درد
خونابه جاری می شود از چشم
گاه شب چه بهمن گونه است
و کاش این چنین یادت نباد
حتا یک شب
۲۲ / ۴ / ۷۸
کمی مزه سگ نیاز است
تا سرت را محکم به دیوار بکوبی
هار که شدی
تازه می فهمی آرامش چیست
تازه صدای معلق خفاش ها را می فهمی
دلیل پرتاب زبان آفتاب پرست
و چشم های سرخ را ...
شک نکن که مریضی!
دیوانه شدی خوش بخت شدی
کم رنگ شدی خوش رنگ شدی
مثل آدم های بی جان
یا پوست صورت جذامی ها
به هر حال خنده داری
کمی مزه نیاز است تا سگ شوی
هار که شدی
تازه خنده ات می گیرد
با خنده با من قهر می کنی
فرقی نمی کند
حتا اگر صورتم را لیس نزنی
باز هم نوازشت می کنم
برایم عزیز هستی دیوانه ...
هر چه قدر می خواهی فریاد کن
آب رود را بر باد کن
طعم سنگ را به من بگو
و دهان خونی بی دندانت را
هوا هر چه گرم تر باشد
ذهن من بیشتر شعر می گوید:
" آهنگی در مغزم می نوازد خود را
آهنگی در قلبم نمی نوازد
آهنگی در گوشم فرو نمی رود"
ببین چه قدر مسخره ای
فریاد می زنی سگ را
دست هایم را می گیری و می کشی:
" تا خنده راهی نیست, پرواز کن با سگ ... "
این ها را تو می گفتی
و گفتی خیلی جالب است
اگر یک روز دیگر هم با هم باشیم
چند باری ست از
آبستن حوادث همیشه تلخ
در مایه از خود کم ندارد
لحظه ای با یک نفس
سرشار می گردد:
" آی منم من, کجایید
برتر از خود نمی بینم
رشید و با شهامت
آهای . . .
من از اندازه بیرونم "
ولی چاله ها سر شکنند
بر سر عربده ی این نا بینا
- چرا با سر شکسته هم حریف نیستید
می شنوید؟ آهای ...
آه, نکند کر باشند
ای آبروی عشق
در تیر رس کدامین سخنی,
که تو را این چنین مقهور می نمایاند؟
کدام کس
با خاطره راستین پارش
سازی می نوازد که دگر خوف نباشد به مَنَش
کورا گر خنیاگر قافیه بنشاند پیش
نه دگر دی نگرد, نه به آن هاله پیش
سعیی بکن ای باور
امشب و فردا گر تو به خود باز رسی
شاد شوم ار دو به آنی برسیم
-لیک شاید نرسم کنون به لحظه ای که تو به من باز رسی-
این نکته دگر باره چو چندی پیش مرا آمده است
که چرا بایدم آمد ز چرا یا بروم هم به چرا
ای باور
دیگر نه تو سخن گوی نه من
کین دگر آخر طرفند
دیوانه کند عاقبتم
هر چند مرا باید که سخن گفتن
اما نه به این حیرانی
وقتش که برسد
خواهم دانست با او چه کنم
با بهاری دیگر می آید
چه قدر طولانی
و شاید هم کوتاه
التهابم حتمن شیربن خواهد بود
روز های سر به سر گذاشتن
و لحظه های همان روزها
چه دیرین خواهند بود
با یقه ای باز
با آستین های بالا زده
با نگاهی مسرور
به پیشوازش می روم
با رگبارهای بهاری
قصه گون خواهمش دید
با دیروزم
نوازشش می کنم
خالی اش می کنم
پر اش می کنم
وقتش که برسد
خاطره هایم را
ساز می کنم
ستیغ کوه نورانی ست
خورشید از پشت آن می تابد
با شتاب بالا می روم
ولی او پشت کوهی دیگر فرو می رود
دست دراز می کنم
-ماه هم غنیمتی ست-
آرام پایین می آیم اما . . .
ماه خاموش است
۳ / ۷ / ۷۵
دمی که از غیب آمد,
شرارت یقین ناخدا
و فرشته ها را در نفس داشت
و وقتی موج می آمد
هوا مهتابی بود.
ناخدا هم با آن همه افکار بزرگ منتظر خشکی بود
ولی بیهوده می گذشت زمان انتظار
فرشته ها جمله دست در دست
آنها می دانستند آن چه ناخدا نمی دانست
در سپیده دم, او خواهد مرد
ماه خنده به لب داشت
فریاد زد تا ستاره ای افتد
دریا می درخشید
اما خشکی پیدا نبود
خسته شد
پارو هم شکست
و سپیده
دم زد
۲۰ / ۳ / ۱۳۷۵
درون سینه ام قبر می کند
شمع هایی بر دستانم می افروزم
دل من گم گشته, فانوسی باید ...
چه می جوید!؟
چه کسی مرا می جوید؟
هر که هست فکر می کنم مرا می پاید
جرات فزیاد ندارم
-نکند دیوار سکوت بشکند-
و من فرو ریزم!
این را مطمئن نیستم که روی پاهایم هستم
برف می آید
هوای قبرستان سرد است
دستهای شعله ورم را نزدیک خود می گیرم
حتی از من عبور می کنند
روی قبرها می دوم :
فرهاد
شیرین و لیلی
اصغر و اکبر ...
آه این جا مرده ها را دفن می کنند
و بر قبرشان شمع روشن می کنند
احمق ها گریه می کنند
ترسوها فرار می کنند
ولی هر چه هست برایم معماییست
فکر می کنم کسی مرا می پاید
توان فریاد ندارم
که شمع ها سینه ام را سوزانده اند
۲۱ / ۹ / ۱۳۷۸
دور باشید
از دور هم دورتر
تا فردای نیامدنی هم دسترسی ناپذیر تر
ـ این گونه بهتر است
وقتی که بخواهم همه اش مال من است
نگاهی و فکری شاید
اما همه اش به آن هم نمی ارزد
باشید یا نباشید
در دسترس باشید یا نباشید باز مال من هستید
اگر بخواهم
دیگر میل با شما نیست
دور باشید
از دور هم دورتر
روی قله یا قعر چاه
در شرق یا غرب
در پیش یا از پس
هر کجا باشید کانون من هستم
حتی اگر باشید یا نباشید
اصلا نباشید!
آن دورها هم نباشید
هر زمان که بخواهم شما خواهید بود
بیش از لحظه نخواهد پایید
شما خواهید بود
حتی اگر نباشید
هیچ می دانید؟
آهای نقطه های کور و پستی
شما گیاه هرزه
من داس.
۱۳ / تیر / ۱۳۸۰
من خیلی خسته ام. خیلی اگر کم باشد, خیلی... خیلی خسته ام.
و خیلی دیگر.
و خیلی دیگر.
از خنده و نعره و گریه خسته ام.
از رکاب اسب می افتم از خستگی, آخر خیلی..... خیلی......
من ......... خس... ته.... ام...................... .
۵ / ۲ / ۷۸
ژرف نگاه می کرد
اعماق در هم ریخت
گاهی زوزه می کشید
چند سال سوسو زد
و یکباره گسیخت.
سیاه شد.
نمایش ملموسی از سایه ها!
باز به خود برگشت
کالبد برخاست
این بار می درخشید
همچنان ژرف اما
بی رونق.
۲۵ / ۲ / ۱۳۷۵
از تو چیزی نمی خواهم!
آخر چیزی نداری
همه اش حرفی و چرند
تازه نق هم می زنی
کر هم هستی
یک چشم کور هم
لنگ هم
کند ذهن
و قد کوتاه
( آخر یک خر و این همه . . . )
به من نگاه کن
یاد بگیر! (البته من هم خر هستم. اما در خورجینم عقل دارم!)
راستش فقط نمی دانم او به من ظنین است
یا من به او.
۲۱ / آبان / ۱۳۸۰
با تو ای همیشه بر فراز تخته پاره های وا مانده روی آب
که صحبت سکوت را با نجابت تمام
به پهنای آب می گویم
با چه رفیق شده ام
تو مشتی شن . . . که به یادبود ساحل در مشت دارم
که شیرینی رسیدن را گه گاه با تلخی امروز می آمیزم و معجونی از حسرت می سازم تا در ساحل پیشرفته در افق امید سیری من باشد!
با تو چه کنم که هم پیمای من باشی
آه تو کجایی که حتی نبودنت مرا اینچنین کرده